Malieveld 2.0

Het Malieveld (met dank aan @roosvanvugt voor het kapstokje), voor velen van ons een herinnering van protesten, bijeenkomsten, popconcerten en evenementen. Een centrale plek in Nederland waar, als we invloed wilden uitoefenen op onze regering en vertegenwoordigers, bij elkaar kwamen.

Maar kijkend naar de wereld om ons heen. Met de Arabische Lente, met #Occupy in de USA, en recentelijk weer in het nieuws, dankzij de Nobelprijs voor de Vrede: Liberia en Jemen.

Waarschijnlijk hebben velen middels Google Maps moeten opzoeken waar Liberia en Jemen liggen. Laat staan dat we ons afvragen wie deze Nobelprijs winnaars zijn. Het zijn geen bekende namen. Geen regeringsleiders, geen popidolen, geen politici. Nee het zijn ‘gewone’ mensen.

‘Gewone’ mensen die vonden dat ze iets moesten doen. Iets doen aan wat zij voelden als onrecht en beperking van mogelijkheden. En het allermooiste is; door geloof in eigen kunnen, door het uitdragen van hun dromen en wensen is het realiteit geworden. De verandering heeft plaats gevonden, in stilte, in weerwil van anderen wilden tegenhouden. Want zonder slag of stoot is de verandering niet tot stand gekomen.

Kunnen wij dat nog wel hier in Nederland? Zijn wij wel in staat om veranderingen, zoals deze in de wereld om ons heen plaats vinden, te ondersteunen? Of zit onze welvaart en onze zelfgenoegzaamheid ons in de weg!

Weten wij nog wel wat het is om een ‘movement‘ te starten.  Wat is ons Tahir plein? Wat is ons Malieveld 2.0?
Zal #occupy (@occupyamsterdam) op 15 oktober in Nederland aanslaan? Wordt dat ons Malieveld 2.0?