Ik mag met grote regelmaat personen en bedrijven begeleiden op het pad van social en online media. Met de intentie om te komen van netwerken tot social business en social transactions. Daarbij komt het bijna niet meer voor dat deze personen geen profiel hebben op bijvoorbeeld Linkedin.

Maar na het opzetten en het volledig maken van het profiel stokt het. Hoe nu verder? Welke kennis moet ik delen?

Mijn ‘ezelsbruggetje’ is dan de 3 i’s. Ga eens na en leg vast:
- wat of wie intressert jou?
- wat of wie intrigeert jou?
- wat of wie insprireert jou?

En wat blijkt. Op deze wijze kun je eenvoudig achter komen welke kennis en informatie je wilt en kunt delen met je netwerk. En met instrumenten als bijvoorbeeld google alerts en google reader kun je alles eenvoudig organiseren en structuren. Om te delen!

Wat of wie intrigeert, intresseert en inspireert jou?

Big Hug,
Jan

Het is vandaag knuffeldonderdag en gedichtendag. Wat een krachtige en mooie communicatie combinatie zal dat opleveren.

Met grote regelmaat mag ik praten over net-werken en ont-moeten. Mijn inspiratie voor ont-moeten heb ik gehaald uit onderstaand gedicht.

Ont-moeten

Als niets meer moet, is dat ont-moeten
Als niets meer moet, mag ik er zijn
Als niets meer moet, is alles mogelijk
Dan doet ontmoeten niet meer pijn

Het moeten ze me achter tralies
Met monsters om me heen op wacht
Afwijzing, woede en vernedering
Maar ik ben het die mezelf veracht

Ik maak van willen meestal moeten
Omdat ik steeds naar iets verlang
Goedkeuring, liefde of aanvaarding
En daarom ben ik altijd bang

Als niets meer moet, ontmoet ik vrijheid
Zij wordt mijn liefste kameraad
Zij accepteert, steunt en vertrouwt me
Ik weet dat zij me nooit verraadt

Dan kan ik jou ook vrijheid geven
Ik houd je niet meer in mijn macht
Jij heb recht op je eigen leven
Op jouw manier vanuit je kracht

Als niets meer moet kan ik ontmoeten
Gewoon omdat het dan zo gaat
Niet meer de eis ontmoet te worden
Geen angst meer dat je me verlaat

Want zonder moeten is er vrijheid
Vol liefde en humor spoort ze me aan
Om elk aspect van mezelf te beminnen
En zo het leven aan te gaan

Ik wil mezelf nu graag ontmoeten
Verlost van uiterlijke schijn
Ik sta mij toe niets meer te moeten
En eindelijk mezelf te zijn

(door Birgit Rozestraten juli 2003)

Big Hug,
Jan

Ja het is zo. Communities zijn gebouwd op door enkelingen vooraf bepaalde gezamenlijke interesses en regels. Vooral regels waaraan de deelnemer zich dient te houden. Regels die gaan over de inhoud, over het gedrag, over wat wel en niet mag. Op een zodanige wijze geschreven dat het lijkt alsof het positief is en dat we blij mogen zijn een bijdrage te leveren aan de community.

Ik wil hierbij graag een analogie maken met ondernemingen. Ondernemingen dienen te voldoen aan regels die voortkomen uit wantrouwen. Die regels zijn opgesteld door een overheid in een verleden waarbij de huidige regels van democratie nog niet golden. En door de tijd zijn de regels verder aangescherpt en uitgebreid.

Ga maar na, als je onderneming wilt starten MOET je je kenbaar maken bij de belastingdienst. En MOET je je onderneming laten registreren bij de Kamer van Koophandel. Beiden op basis van de dat de overheid je wantrouwt. Vervolgens dien je periodiek allerhande informatie aan te leveren in de vorm van bijvoorbeeld jaarverslagen en belastingaangiften die dat wantrouwen alleen maar bevestigd. En voldoe je niet aan deze regels dan wordt je als onbetrouwbaar betiteld door dezelfde overheid waarbij de boodschap is dat je niet voldoet aan je maatschappelijke verplichtingen.

Eenzelfde gebeurd ook binnen communities. Er worden drempels opgeworpen om lid te worden. Je dient je te verbinden aan een set van regels die zijn opgesteld. Er wordt geklaagd als het altijd maar weer dezelfden zijn die een bericht plaatsen. En plaats je een commercieel bericht op een plek waar het volgens de regels niet is toegestaan is Leiden in last. Je wordt (moreel) verplicht je te houden aan de regels en een positieve bijdrage te leveren aan de community.

Vertrouwen.

Hoe zou het zijn als een community gebaseerd is op vertrouwen. Vind je het leuk doe mee. Heb je wat te vertellen doe mee. Wil je lezen of luisteren wees welkom. Heb je een andere achtergrond, andere meningen, andere werkvelden, doe vooral mee. We kunnen met elkaar delen en van elkaar leren. Gebaseerd op welgemeende persoonlijke aandacht, positief, vriendelijk en delend.

Hetzelfde zou gelden voor een overheid. De regels zijn nu opgesteld om ons te dwingen een financiële bijdrage d.m.v. belastingen te leveren. Aan diezelfde overheid. Wat zou het zijn als ik een vrijwillige bijdrage kon doen. Verliezen wij dan onze menselijkheid?

Het is als het leven, leven is gevaarlijk, we gaan dood. Laat ons leven in onze eigen vrijheid, opdat we leven.

Vanzelfsprekend zal er eerst chaos zijn, maar wij kunnen ons ook indenken dat, omdat er niet langer verboden zijn, de aantrekkelijkheid hiervan toeneemt. De aantrekkelijkheid van het leven. De aantrekkelijkheid voor een vrijwillige bijdrage. De aantrekkelijkheid om kennis en kunde te delen.

Waarom laten we communities niet vrij? Vrij van regels. Vrij van andersdenkenden. Verbonden blijven we toch als mens. Wordt het niet tijd voor de volgende stap?

Big Hug,
Jan

Een opmerkelijk verschil is er tussen off en online ontmoetingen. Offline kun je niet anoniem zijn, je kijkt elkaar aan, je ziet een gezicht. En erbij hoort dan een echte naam. Zo gaat het al sinds mensen elkaar ontmoeten. Dat vinden we fijn en stellen we zelfs op prijs. Het is een gewoonte.

Maar met de opmars van online media (social media) komen we opeens steeds meer aliassen, ava’s en foto’s tegen die niet de persoon weergeven die er achter zit.

In sommige landen op deze wereld kan ik mij voorstellen dat je omwille van veiligheid niet je echte identiteit zichtbaar wilt tonen. Maar in Nederland kan ik mij dat niet voorstellen. Een land dat behoort tot de rijkste van deze wereld, met een democratie, met een hoge mate van welvaart en welzijn.

En toch, bijvoorbeeld op het medium twitter, kom je veel aliassen tegen. En dat vind ik opmerkelijk.

Waarom is dat toch?
Je staat toch voor wat je zegt en deelt, waarom je dan verschuilen? Waarom moet ik mij telkens afvragen wie er achter zit? En of de gedeelde informatie wel juist is? Ik heb altijd de neiging om die anonieme personen maar te negeren.

Dat is zonde. Want ongetwijfeld heeft een ieder wat zinnigs te zeggen. Ook al ben ik het er wel of niet mee eens.

Als je wilt praten, doe het dan zichtbaar en herkenbaar!

Big Hug,
Jan

Middels mijn rss abonnementen las ik deze verkorte versie van een essay van Hans Schnitzler. Hans is sociaal-cultureel filosoof en woont en werkt vanuit Barcelona.

Ik ga niet proberen een verkorte versie van de verkorte versie te schrijven, maar nodig je van harte uit om het verhaal te lezen. En je mening hierover te geven.

Als we communiceren, en zeker op social media, gaat de discussie vaak over wat is prive en wat is zakelijk. Er wordt nu een dimensie aan toegevoegd: het publieke domein. Waar het gaat om zekerheid en veiligheid.

The Game by Vitaliy Sokol

Als we ons onzeker voelen of denken te voelen naar aanleiding van een voorval (groot of klein) wordt de roep om veiligheid groter. Denk maar eens aan afgelopen winter. Er lag sneeuw, veel sneeuw. O.a. voetpaden waren niet meer toegankelijk en er was op momenten te weinig strooizout. En het individu maar roepen om de overheid wiens verantwoordelijkheid het zou zijn om alles begaanbaar en iedereen mobiel te houden. En als de overheid niets doet, blijven we lekker binnen zitten!

Terwijl de oplossing zo eenvoudig kan zijn: pak zelf een bezem of sneeuwschuiver en maak je stoep en die van de buren sneeuwvrij.

Een overheid kan niet alles, daardoor ontstaat onveiligheid en neemt de onzekerheid alleen maar toe. Eigen initiatief, nieuwsgierigheid en lef kan deze cirkel doorbreken.

Is social media een gevaar voor de publieke ruimte?

Big Hug,
Jan

Dit is wat we willen bereiken als we in gesprek zijn. Of we nu face-to-face of on-line met elkaar in gesprek zijn. Wederzijds begrip is hetgeen ons beweegt om te luisteren naar de ander.

Het wederzijds begrip begint met het luisteren en open staan voor wat de ander heeft te zeggen. Niet gelijk een eigen mening klaar hebben en hier maar aan blijven denken totdat er een korte stilte valt en je deze mening gelijk kunt ventileren.

Wederzijds begrip bereiken is ook iets anders dan verkopen. Met wederzijds begrip wordt geen koop gesloten. Het is het luisteren en praten over elkaars meningen. Op basis van een wederzijds begrip kan het wel zo zijn dat een koop eenvoudiger of sneller gesloten wordt. Maar dat is nooit de intentie van wederzijds begrip.

Nou ben ik zelf een grootverbruiker van allerhande social media tools, als linkedin, twitter en facebook. Met regelmatig plaats ik berichten, ontvang uitnodigen, ga het gesprek aan en verkoop ook het een en ander. Met grote regelmaat ontvang ik op Linkedin uitnodigingen om met mij te ‘connecten’. Vaak van personen die ik (nog) niet ken, maar het is mijn keuze om deze al dan niet te accepteren. Maar wat mij blijft opvallen hoe weinigen de moeite nemen een persoonlijk bericht toe te voegen aan de uitnodiging.

Waarom toch niet? Mijn begrip voor de ander zou beslist hoger zijn als er wel een bericht aan werd toegevoegd. Want op basis hiervan hoef ik de uitnodiging niet af te slaan, hoef ik niet te raden naar de redenen etc. Ik ben dan eerder geneigd om de verbinding tot stand te brengen en een persoonlijk bericht terug te sturen en hiermee het gesprek aan te gaan.

Een kleine moeite om een persoonlijk bericht toe te voegen aan de onderlinge communicatie? Het wederzijds begrip zou vanzelfsprekend zijn. Wederzijds begrip als het startpunt van communicatie. Welgemeend, persoonlijk, met aandacht voor de ander, positief, vriendelijk en delend met elkaar.

De wereld zou een stuk mooier zijn.

Big Hug,
Jan

Je zou kunnen zeggen dat de mensen ooit als ‘jagers’ begonnen zijn. Vele duizenden jaren geleden. En van ‘jagers’ werden we ‘boeren’. Dit ging niet vanzelf, maar een steeds groter aantal mensen op deze aarde maakte het noodzakelijk dat voedsel op een andere manier werd verkregen. En vandaar uit kwamen we in de industriële revolutie als ‘werkers’.  En dat duurt al ruim 200 jaar. Als sinds de mens op deze aarde rond loopt, hebben we te maken met veranderingen.

De afgelopen 200 jaar heeft ons veel gebracht, maar de behoefte aan een nieuw ‘tijdperk’ wordt steeds sterker. Met name in het ‘westen’. Te herkennen in signalen als: spiritualiteit, intensief gebruik van online media, meer en meer zelfstandige professionals die zich ontworstelen aan het corporate bedrijfsleven en arbeids- en kennismigratie. En voor diegene die deze behoefte niet intuïtief aanvoelen wordt de weerstand tegen verandering steeds groter.

Verandering komt altijd voort vanuit het individu. Een groep kan hoogstens een verandering ondersteunen, versterken of verdiepen. Het individu kan nog zo hard vechten tegen verandering, maar tegelijkertijd is het individu die de verandering aanjaagt. Een mooie paradox.

Is dan nu het tijdperk aangebroken van het individu? De ‘artiest’?

En hoe gaan we met elkaar communiceren? Blijft technologie overheersend zoals we dat vandaag de dag zien. In 140 tekens, in een vastgelijmde smartphone.

Big Hug,
Jan

Stel je voor; je hebt een vervolggesprek met een klant. Een klant waarmee je zeer prettig samenwerkt en er over en weer een klik is. Waarbij de inspiratie en creativiteit over de tafel vliegt.

En dan opeens: Jan luister eens; na onze laatste ontmoeting, waarvan wederzijds ‘verslag’ werd gedaan op twitter, ben ik benaderd door 6 (ZES) andere personen die opeens met mij in gesprek wilden over social media. Naar aanleiding van onze tweets!

Nou geloof ik allang niet meer in toeval, maar dit is wel een absurd verhaal. Zes twitter followers die onze tweets gebruiken om vervolgens acquisitie te plegen. ONGELOFELIJK En de namen nu kennende zijn er wel een aantal zelfbenoemde experts bij.

Ik ben niet zo naïef om te denken dat de informatie die je deelt niet ook volstrekt anders gebruikt kan worden dan je redenen om te delen. Maar zo zout heb ik het nog nooit in mijn werkzame leven gegeten. ONGELOFELIJK

Een ‘klantje pik’ m.b.v. social media.

De klant in kwestie begrijpt hoe om te gaan met een goede en krachtige relatie. Wij gaan gewoon verder waar we gebleven waren, investeren in elkaar.

Maar wat nu?
Stoppen we met delen vanwege een paar onfatsoenlijke rakkers? Die zelf geen idee hebben hoe ze aan hun klanten moeten komen? Of ze als klant kunnen behouden? Alleen nog maar tweets over de koffie, het toilet, de wodka-tonic, goedemorgen, de blabla en algemene beschikbare info?

Hoe asociaal is social media?

Big Hug,
Jan

Het Malieveld (met dank aan @roosvanvugt voor het kapstokje), voor velen van ons een herinnering van protesten, bijeenkomsten, popconcerten en evenementen. Een centrale plek in Nederland waar, als we invloed wilden uitoefenen op onze regering en vertegenwoordigers, bij elkaar kwamen.

Maar kijkend naar de wereld om ons heen. Met de Arabische Lente, met #Occupy in de USA, en recentelijk weer in het nieuws, dankzij de Nobelprijs voor de Vrede: Liberia en Jemen.

Waarschijnlijk hebben velen middels Google Maps moeten opzoeken waar Liberia en Jemen liggen. Laat staan dat we ons afvragen wie deze Nobelprijs winnaars zijn. Het zijn geen bekende namen. Geen regeringsleiders, geen popidolen, geen politici. Nee het zijn ‘gewone’ mensen.

‘Gewone’ mensen die vonden dat ze iets moesten doen. Iets doen aan wat zij voelden als onrecht en beperking van mogelijkheden. En het allermooiste is; door geloof in eigen kunnen, door het uitdragen van hun dromen en wensen is het realiteit geworden. De verandering heeft plaats gevonden, in stilte, in weerwil van anderen wilden tegenhouden. Want zonder slag of stoot is de verandering niet tot stand gekomen.

Kunnen wij dat nog wel hier in Nederland? Zijn wij wel in staat om veranderingen, zoals deze in de wereld om ons heen plaats vinden, te ondersteunen? Of zit onze welvaart en onze zelfgenoegzaamheid ons in de weg!

Weten wij nog wel wat het is om een ‘movement‘ te starten.  Wat is ons Tahir plein? Wat is ons Malieveld 2.0?
Zal #occupy (@occupyamsterdam) op 15 oktober in Nederland aanslaan? Wordt dat ons Malieveld 2.0?

Nu bedrijven zich steeds vaker interesseren in de mogelijkheden van social media, blijkt dat we weer iets nieuws hebben bedacht: de social media policy.

Of het nu in 5, 10 of 15 stappen geautomatiseerd kunt samenstellen is op zich niet zo spannend, de uitkomst kan nooit iets zijn. Bedrijven hebben geen behoefte aan een social media policy, die hebben ze namelijk al.

En die hebben ze al sinds ze bestaan en samenwerken met medewerkers. Je kunt het de cultuur van de onderneming noemen. Of een onderdeel van een arbeidsovereenkomst waarin staat opgenomen hoe personen binnen dat bedrijf met elkaar om horen te gaan. Of een aparte ‘handleiding’ binnen zeer grote ondernemingen die ingaan op de rechten en plichten van haar medewerkers.

Controle.

Proberen controle te hebben over wat wordt gedeeld via social media is een achterhaalt idee. Al achterhaalt zolang er mensen zijn. Er wordt namelijk ook over klanten, managers en collega’s gesproken buiten werktijk, op verjaardagsfeestjes, langs de sportvelden en op al die plekken waar mensen elkaar ontmoeten.

Afstoffen.

Als bedrijven vinden dat ze een social media policy nodig hebben, moeten ze wellicht de ‘cultuur’ eens afstoffen en deze opnieuw delen en bespreekbaar maken in het bedrijf. Want uiteindelijk zegt een social media policy iets over hoe mensen met elkaar en over elkaar dienen te communiceren.

Wat is jullie bedrijfscultuur?

Big Hug,
Jan