Er is geen betere manier om het belang van knuffels te ondervinden dan zonder ze te moeten. Vooral diegenen die (langere tijd) zonder knuffels hebben moeten leven, weten hoe belangrijk het is om te delen.
In die momenten waarin je geen knuffels ontvangt, kan zelfs één knuffel genoeg zijn om je op te vrolijken.
De behoefte aan knuffelen verdwijnt niet naarmate we ouder worden, hoewel we minder bereidwillig lijken te zijn ze te geven. Onderzoek onder mensen van alle leeftijden heeft aangetoond dat knuffelen essentieel is voor het psychische en emotionele welbevinden van de mens.
Zonder knuffelen worden we verdrietig, trekken we ons terug en raken we depressief. Een knuffel biedt soelaas, veiligheid en geborgenheid. Een knuffel biedt ons een manier van sociaal contact, een algeheel gevoel van welbehagen en een gevoel van belangrijkheid en gevoel van eigenwaarde.
Het maakt niet uit wie je bent, waar je vandaan komt, waar je naar toe gaat of met wie je omgaat, je kunt altijd een knuffel vinden in de armen van iemand.
Sinds eind 2002, wat toevallig samenviel met mijn start als ‘ondernemer’ heb ik maar heel weinig vergaderingen hoeven bij te wonen, te organiseren en wat al meer. Daar heb ik bewust voor gekozen: vergaderen is aan mij niet besteed.
Onlangs toch weer in vergadering gezeten. En direct weer een bevestiging van mijn keuze.
Ik wil alleen aanwezig zijn in groepen als:
het een informatie bijeenkomst is
of een beslissings bijeenkomst
Beide zonder verplichte opkomst. Je weet dan exact wat ervan je verwacht wordt. Het is sneller, effectiever en vooral leuker. Het vergaderen is gelijk over en uit.
O ja, en als de groep groter is dan 6 personen (willekeurig) dan STAAND bijeenkomen.
Alle andere overleg vormen, meetings en wat vergaderend Nederland hier al niet bedenkt, heb ik met mijn vrienden en relaties. Bij voorkeur in de ‘open office’. (en wees een beetje creatief bij het invullen van ‘open office’)
Leiders brengen verandering, managers onderhouden de status quo.
Zelfbenoemde leiders en managers hebben veel weg van een ‘would be’ syndroom. Een manager wil graag een leider zijn die verandering brengt. En een zelfbenoemde leider houdt graag de controle.
De essentie van management (het vak dat een manager beoefend) is om een bekende ‘job’ gedaan te krijgen. En daarbij de beschikbare middelen effectief en efficient inzettten.
Leiden vergt beslist andere capaciteiten. Bijvoorbeeld kwetsbaarheid en lef. Een leider brengt iets in beweging en laat het daarna los. En de verandering is een feit.
En dat is het allergrootste verschil. Een leider gaat voor verandering, een manager voor de status quo.
Annemarie Appelman, de dame die in 60 dagen een nieuwe baan wilde vinden. En deze heeft gevonden bij Nudge! Ik heb haar van enkele adviezen kunnen voorzien en e.e.a doorgezet in mijn netwerk
Ha Vo die ik bij binnenkomst verwarde met zijn tweelingbroer Hai Vo. Alleen contact en uitwisseling van kennis en kunde gehad via LinkedIn.
Het bijna dagelijks bewijs dat verrassingen om de hoek liggen. En dat je netwerk alleen maar tot leven komt als je geeft.
Ik weet niet wat er verder gebeurt, het was vanmiddag al mooi genoeg.
Nudge wens ik heel veel plezier en succes en ik kijk uit naar 11 november.
The Strength of Weak Ties, geïntroduceerd door Mark Granovetter. Wat wil hij hiermee zeggen? Dat zwakkere verbindingen in je netwerk waardevoller zijn. Doordat hiermee nieuwe informatie wordt toegevoegd. Dat terwijl bij ‘Strong Ties’ dezelfde informatie wordt herhaald.
Als ik praat met personen blijkt vaak dat men geen idee heeft op welke theoretische modellen social media toegepast is. The Strength of Weak Ties is een van de theorieën. Met social media willen we maar al te vaak alleen vrienden en bekenden in
ons netwerk. Onbekenden worden omwille van het onbekend zijn geweigerd.
Als je geloof hecht aan de theorie kun je maar beter alle onbekenden toevoegen aan je netwerk. Er komt altijd een verrassing. Eentje die je niet verwacht had. En dat is de kracht van ‘Weak Ties’.
Er is een tendens gaande in de (social) media. Liever horen we opinies dan feiten.
Volgens van Dale: Opinie: mening. Feit: 1 daad, handeling 2 gebeurtenis of omstandigheid waarvan de werkelijkheid vaststaat
Een voorbeeld van een opinie is dat ruim een kwart van alle Amerikanen denkt dat president Barack Obama niet in de Verenigde Staten is geboren. Terwijl het een feit is dat hij er wel geboren is.
Wat maakt dat individuen niet meer nadenken? Of een controle uitvoeren op het nieuws dat hun wordt aangereikt? Heeft diegene die het hardste schreeuwt gelijk?
Mijn mening is dat het komt omdat we geen vragen meer durven te stellen. Niet aan onszelf en al helemaal niet aan onze omgeving. Op een of andere manier voelen we ons prettig bij een aansprekende opinie.
Terwijl als we mee willen gaan met de enige constante in ons leven, verandering, we wel een eigen mening dienen te vormen. Omdat een verandering wordt gerealiseerd door een individu.
Onderstaand een stukje uit het artikel van Johan Heilbron in NRC Opinie & Debat van 28 augustus 2010.
In hun rapport Innovatie in Nederland hebben de economen Bas Jacobs en Jules Theeuwes al in 2004 het gebrek aan innovatief vermogen in Nederland in verband gebracht met het feit dat zowel klassiek links als conservatief rechts een zeer moeizame verhouding hebben met innovatie: “De met innovatie gepaard gaande destructie, onzekerheid en ongelijkheid wordt door klassiek links als maatschappelijk zeer onwenselijk ervaren. Conservatief rechts heeft ook niets met innovatie of innovatiebevorderend beleid want dat ondermijnt de marktpositie van vele bedrijven en welgestelden die nu ongehinderd kartels kunnen vormen en markten kunnen verdelen”. Ze besloten hun analyse met de voorspelling als volgt: “Zowel conservatieve elementen aan zowel de linker- als de rechterzijde van het politieke spectrum feitelijk in staat blijven om de status quo te handhaven, zal het met de innovatiekracht niet goed komen.
Ik ben het hiermee eens. Het verleden en heden heeft al aangetoond dat innovatie voort komt uit individuele inspanningen. Veel ideeen, nog meer inspanningen en synchroniciteit. Elementen van succes.
De politiek moet er zich maar niet mee bemoeien.
Innovatie = verandering, verandering = innovatie
Big Hug,
Jan
Met Social media tools als Foursquare, Gowalla en Feestje maak je bekend waar je bent. Met toevoeging van tekst of foto. Het zijn voetstappen die je zet.
Maar loop eens op het strand. Of in de duinen of in een zandwoestijn. Met wind en water verdwijnen onze achter gelaten voetstappen weer. Alsof we er nooit zijn geweest. Wat blijft is de herinnering. Om niet te vergeten. Er zijn van die bijzondere dagen, die wil je nooit vergeten. Vandaag is zo’n dag.
Maar wat doen we met de tools? Blijven we onze aanwezigheid kronen met het hoogst haalbare: koning of burgemeester worden en blijven? Wordt het een spel om de knikkers? Of gaan we bestookt worden met ‘aanbiedingen’ van de eigenaar?
Ikzelf gebruik Foursquare en Gowalla al een tijdje. En Gowalla heeft mijn voorkeur. Dit voor de de mogelijkheid om foto’s toe te voegen aan je ‘voetstappen’.
Een mogelijkheid om herinneringen te delen. Want door te delen worden nieuwe paden bewandeld. Laten we ons verrassen. Krijgen we nieuwe inzichten en leren we ons zelf beter kennen.
Mooi hoor, al die stoere verhalen over nieuwe grote (en kleine) klanten. Maar soms moet je als bureau ook je verantwoordelijkheid nemen naar de mensen om je heen. Die wel een duwtje in de rug kunnen gebruiken. En vooral: verdienen.
Neem nou ‘zo iemand’ als Annemarie Appelman. Vijf jaar geleden nog stagiaire bij ‘The Buccaneers’, inmiddels dringend op zoek naar een baan – na haar debacle bij het Dierenasiel Amsterdam (waar ze het pas écht naar haar zin had).
Als je als bureau dan een beetje weet hoe Social Media werken, wat ‘the benefit’ van transparantie op het web is en hoe je ‘elk nadeel heb z’n voordeel‘ in de praktijk kunt brengen, dan aarzel je niet. Zeker niet als de persoon in kwestie als geen ander een leuke baan verdient. Alleen al omdat ze daar zo haar best voor doet.
Ondanks al die eikels die haar afwijzen. Dan maak je een website waarmee ze heel open, heel eerlijk en heel transparant vertelt over haar niet aflatende zoektocht. Nu maar hopen dat het wat oplevert. Maar de eerste tekenen op Twitter, Linked In en Facebook zijn hoopgevend. Meer kun je niet doen. Nu jullie nog.
Op de LinkedIn groep MeerBusiness heeft Dimitri een discussie geopend over de waarde van netwerken. Ben jij het al beu? Visitekaartjes verzamelen, vertellen hoe goed je wel niet bent? Wat is jouw beste tip om te komen tot resultaat? Tot MeerBusiness.
Mijn tip:
Netwerken en ontmoeten; 2 ogenschijnlijke essentiele onderdelen van een on- of offline bijeenkomst. We hebben de gastenlijst gecheckt, we weten wie we moeten spreken. De pitch is geoefend en voldoende visitekaartjes zijn voorhanden. En als we ons aan het eind van een bijeenkomst afvragen wat het ons gebracht heeft is het teleurstellend.
Maar: net-werken en ont-moeten dat is pas leuk. Met een andere mindset de bijeenkomst in. Vertel vooral niet wat je doet, maar vraag eens wat de expertise van de ander is. Luister en vertel vooral niets over jezelf. Waar je glimlachend mee thuis komt zijn de verrassingen.
Zonder knuffelen worden we verdrietig, trekken we ons terug en raken we depressief. Een knuffel biedt soelaas, veiligheid en geborgenheid. Een knuffel biedt ons een manier van sociaal contact, een algeheel gevoel van welbehagen en een gevoel van belangrijkheid en gevoel van eigenwaarde.
accepteerde de uitnodiging van harte.
