Anoniem
Een opmerkelijk verschil is er tussen off en online ontmoetingen. Offline kun je niet anoniem zijn, je kijkt elkaar aan, je ziet een gezicht. En erbij hoort dan een echte naam. Zo gaat het al sinds mensen elkaar ontmoeten. Dat vinden we fijn en stellen we zelfs op prijs. Het is een gewoonte.
Maar met de opmars van online media (social media) komen we opeens steeds meer aliassen, ava’s en foto’s tegen die niet de persoon weergeven die er achter zit.
In sommige landen op deze wereld kan ik mij voorstellen dat je omwille van veiligheid niet je echte identiteit zichtbaar wilt tonen. Maar in Nederland kan ik mij dat niet voorstellen. Een land dat behoort tot de rijkste van deze wereld, met een democratie, met een hoge mate van welvaart en welzijn.
En toch, bijvoorbeeld op het medium twitter, kom je veel aliassen tegen. En dat vind ik opmerkelijk.
Waarom is dat toch?
Je staat toch voor wat je zegt en deelt, waarom je dan verschuilen? Waarom moet ik mij telkens afvragen wie er achter zit? En of de gedeelde informatie wel juist is? Ik heb altijd de neiging om die anonieme personen maar te negeren.
Dat is zonde. Want ongetwijfeld heeft een ieder wat zinnigs te zeggen. Ook al ben ik het er wel of niet mee eens.
Als je wilt praten, doe het dan zichtbaar en herkenbaar!
Big Hug,
Jan
november 24th, 2011 at %H:%M
Beste Jan,
Ik ben het niet met je eens dat het in Nederland niet nodig is anoniem over straat te gaan en/of zonder alias het net op te gaan. Sinds kort bedien ik me van twee aliassen en kan hier herkenbaar over straat lopen. Niemand zoekt me hier nog afgezien van het feit dat het bij wet verboden is je gezicht te verbergen. Al jaren is bij voorbeeld de burqa hier verboden. Heb begrepen in Nederland pas zo’n jaar of twee?
Vriendelijke groeten met een ferme handdruk,
Klaas.