Middels mijn rss abonnementen las ik deze verkorte versie van een essay van Hans Schnitzler. Hans is sociaal-cultureel filosoof en woont en werkt vanuit Barcelona.

Ik ga niet proberen een verkorte versie van de verkorte versie te schrijven, maar nodig je van harte uit om het verhaal te lezen. En je mening hierover te geven.

Als we communiceren, en zeker op social media, gaat de discussie vaak over wat is prive en wat is zakelijk. Er wordt nu een dimensie aan toegevoegd: het publieke domein. Waar het gaat om zekerheid en veiligheid.

The Game by Vitaliy Sokol

Als we ons onzeker voelen of denken te voelen naar aanleiding van een voorval (groot of klein) wordt de roep om veiligheid groter. Denk maar eens aan afgelopen winter. Er lag sneeuw, veel sneeuw. O.a. voetpaden waren niet meer toegankelijk en er was op momenten te weinig strooizout. En het individu maar roepen om de overheid wiens verantwoordelijkheid het zou zijn om alles begaanbaar en iedereen mobiel te houden. En als de overheid niets doet, blijven we lekker binnen zitten!

Terwijl de oplossing zo eenvoudig kan zijn: pak zelf een bezem of sneeuwschuiver en maak je stoep en die van de buren sneeuwvrij.

Een overheid kan niet alles, daardoor ontstaat onveiligheid en neemt de onzekerheid alleen maar toe. Eigen initiatief, nieuwsgierigheid en lef kan deze cirkel doorbreken.

Is social media een gevaar voor de publieke ruimte?

Big Hug,
Jan

Dit is wat we willen bereiken als we in gesprek zijn. Of we nu face-to-face of on-line met elkaar in gesprek zijn. Wederzijds begrip is hetgeen ons beweegt om te luisteren naar de ander.

Het wederzijds begrip begint met het luisteren en open staan voor wat de ander heeft te zeggen. Niet gelijk een eigen mening klaar hebben en hier maar aan blijven denken totdat er een korte stilte valt en je deze mening gelijk kunt ventileren.

Wederzijds begrip bereiken is ook iets anders dan verkopen. Met wederzijds begrip wordt geen koop gesloten. Het is het luisteren en praten over elkaars meningen. Op basis van een wederzijds begrip kan het wel zo zijn dat een koop eenvoudiger of sneller gesloten wordt. Maar dat is nooit de intentie van wederzijds begrip.

Nou ben ik zelf een grootverbruiker van allerhande social media tools, als linkedin, twitter en facebook. Met regelmatig plaats ik berichten, ontvang uitnodigen, ga het gesprek aan en verkoop ook het een en ander. Met grote regelmaat ontvang ik op Linkedin uitnodigingen om met mij te ‘connecten’. Vaak van personen die ik (nog) niet ken, maar het is mijn keuze om deze al dan niet te accepteren. Maar wat mij blijft opvallen hoe weinigen de moeite nemen een persoonlijk bericht toe te voegen aan de uitnodiging.

Waarom toch niet? Mijn begrip voor de ander zou beslist hoger zijn als er wel een bericht aan werd toegevoegd. Want op basis hiervan hoef ik de uitnodiging niet af te slaan, hoef ik niet te raden naar de redenen etc. Ik ben dan eerder geneigd om de verbinding tot stand te brengen en een persoonlijk bericht terug te sturen en hiermee het gesprek aan te gaan.

Een kleine moeite om een persoonlijk bericht toe te voegen aan de onderlinge communicatie? Het wederzijds begrip zou vanzelfsprekend zijn. Wederzijds begrip als het startpunt van communicatie. Welgemeend, persoonlijk, met aandacht voor de ander, positief, vriendelijk en delend met elkaar.

De wereld zou een stuk mooier zijn.

Big Hug,
Jan

Je zou kunnen zeggen dat de mensen ooit als ‘jagers’ begonnen zijn. Vele duizenden jaren geleden. En van ‘jagers’ werden we ‘boeren’. Dit ging niet vanzelf, maar een steeds groter aantal mensen op deze aarde maakte het noodzakelijk dat voedsel op een andere manier werd verkregen. En vandaar uit kwamen we in de industriële revolutie als ‘werkers’.  En dat duurt al ruim 200 jaar. Als sinds de mens op deze aarde rond loopt, hebben we te maken met veranderingen.

De afgelopen 200 jaar heeft ons veel gebracht, maar de behoefte aan een nieuw ‘tijdperk’ wordt steeds sterker. Met name in het ‘westen’. Te herkennen in signalen als: spiritualiteit, intensief gebruik van online media, meer en meer zelfstandige professionals die zich ontworstelen aan het corporate bedrijfsleven en arbeids- en kennismigratie. En voor diegene die deze behoefte niet intuïtief aanvoelen wordt de weerstand tegen verandering steeds groter.

Verandering komt altijd voort vanuit het individu. Een groep kan hoogstens een verandering ondersteunen, versterken of verdiepen. Het individu kan nog zo hard vechten tegen verandering, maar tegelijkertijd is het individu die de verandering aanjaagt. Een mooie paradox.

Is dan nu het tijdperk aangebroken van het individu? De ‘artiest’?

En hoe gaan we met elkaar communiceren? Blijft technologie overheersend zoals we dat vandaag de dag zien. In 140 tekens, in een vastgelijmde smartphone.

Big Hug,
Jan

Stel je voor; je hebt een vervolggesprek met een klant. Een klant waarmee je zeer prettig samenwerkt en er over en weer een klik is. Waarbij de inspiratie en creativiteit over de tafel vliegt.

En dan opeens: Jan luister eens; na onze laatste ontmoeting, waarvan wederzijds ‘verslag’ werd gedaan op twitter, ben ik benaderd door 6 (ZES) andere personen die opeens met mij in gesprek wilden over social media. Naar aanleiding van onze tweets!

Nou geloof ik allang niet meer in toeval, maar dit is wel een absurd verhaal. Zes twitter followers die onze tweets gebruiken om vervolgens acquisitie te plegen. ONGELOFELIJK En de namen nu kennende zijn er wel een aantal zelfbenoemde experts bij.

Ik ben niet zo naïef om te denken dat de informatie die je deelt niet ook volstrekt anders gebruikt kan worden dan je redenen om te delen. Maar zo zout heb ik het nog nooit in mijn werkzame leven gegeten. ONGELOFELIJK

Een ‘klantje pik’ m.b.v. social media.

De klant in kwestie begrijpt hoe om te gaan met een goede en krachtige relatie. Wij gaan gewoon verder waar we gebleven waren, investeren in elkaar.

Maar wat nu?
Stoppen we met delen vanwege een paar onfatsoenlijke rakkers? Die zelf geen idee hebben hoe ze aan hun klanten moeten komen? Of ze als klant kunnen behouden? Alleen nog maar tweets over de koffie, het toilet, de wodka-tonic, goedemorgen, de blabla en algemene beschikbare info?

Hoe asociaal is social media?

Big Hug,
Jan

Het Malieveld (met dank aan @roosvanvugt voor het kapstokje), voor velen van ons een herinnering van protesten, bijeenkomsten, popconcerten en evenementen. Een centrale plek in Nederland waar, als we invloed wilden uitoefenen op onze regering en vertegenwoordigers, bij elkaar kwamen.

Maar kijkend naar de wereld om ons heen. Met de Arabische Lente, met #Occupy in de USA, en recentelijk weer in het nieuws, dankzij de Nobelprijs voor de Vrede: Liberia en Jemen.

Waarschijnlijk hebben velen middels Google Maps moeten opzoeken waar Liberia en Jemen liggen. Laat staan dat we ons afvragen wie deze Nobelprijs winnaars zijn. Het zijn geen bekende namen. Geen regeringsleiders, geen popidolen, geen politici. Nee het zijn ‘gewone’ mensen.

‘Gewone’ mensen die vonden dat ze iets moesten doen. Iets doen aan wat zij voelden als onrecht en beperking van mogelijkheden. En het allermooiste is; door geloof in eigen kunnen, door het uitdragen van hun dromen en wensen is het realiteit geworden. De verandering heeft plaats gevonden, in stilte, in weerwil van anderen wilden tegenhouden. Want zonder slag of stoot is de verandering niet tot stand gekomen.

Kunnen wij dat nog wel hier in Nederland? Zijn wij wel in staat om veranderingen, zoals deze in de wereld om ons heen plaats vinden, te ondersteunen? Of zit onze welvaart en onze zelfgenoegzaamheid ons in de weg!

Weten wij nog wel wat het is om een ‘movement‘ te starten.  Wat is ons Tahir plein? Wat is ons Malieveld 2.0?
Zal #occupy (@occupyamsterdam) op 15 oktober in Nederland aanslaan? Wordt dat ons Malieveld 2.0?

Nu bedrijven zich steeds vaker interesseren in de mogelijkheden van social media, blijkt dat we weer iets nieuws hebben bedacht: de social media policy.

Of het nu in 5, 10 of 15 stappen geautomatiseerd kunt samenstellen is op zich niet zo spannend, de uitkomst kan nooit iets zijn. Bedrijven hebben geen behoefte aan een social media policy, die hebben ze namelijk al.

En die hebben ze al sinds ze bestaan en samenwerken met medewerkers. Je kunt het de cultuur van de onderneming noemen. Of een onderdeel van een arbeidsovereenkomst waarin staat opgenomen hoe personen binnen dat bedrijf met elkaar om horen te gaan. Of een aparte ‘handleiding’ binnen zeer grote ondernemingen die ingaan op de rechten en plichten van haar medewerkers.

Controle.

Proberen controle te hebben over wat wordt gedeeld via social media is een achterhaalt idee. Al achterhaalt zolang er mensen zijn. Er wordt namelijk ook over klanten, managers en collega’s gesproken buiten werktijk, op verjaardagsfeestjes, langs de sportvelden en op al die plekken waar mensen elkaar ontmoeten.

Afstoffen.

Als bedrijven vinden dat ze een social media policy nodig hebben, moeten ze wellicht de ‘cultuur’ eens afstoffen en deze opnieuw delen en bespreekbaar maken in het bedrijf. Want uiteindelijk zegt een social media policy iets over hoe mensen met elkaar en over elkaar dienen te communiceren.

Wat is jullie bedrijfscultuur?

Big Hug,
Jan

Gisteren zijn er op de diverse media berichten verschenen over het thuiswerken. En de berichtgeving was duidelijk positief gestemd: ruim kwart werknemers werkt thuis.

Echter voor mij een groot nadeel van de huidige snelle berichtgeving is dat het eigenlijk alleen ‘headlines news’ betreft, weliswaar met bronvermelding, maar zonder achtergrond en diepgang. En een dergelijk positief bericht wordt dan snel overgenomen door de alomtegenwoordige online media en bejubeld.

Hier vind je de link naar de bron over het thuiswerken.

Gemiddeld 6 uur per week thuiswerk!

Is dat nou zo fantastisch? 6 Uur per week? In een 5-daagse werkweek betekent dit dat je iets meer dan 1 uur per dag thuis werkt. Is dit thuiswerken? Of slim omgaan met de verkeersdrukte en bijvoorbeeld naar de files of met lege treinen naar je werk reizen?

Het onderwijs.

Dit is de bedrijfstak waar thuiswerken het meeste voorkomt. Het is hier al lang gebruikelijk om thuis te werken. Maar liefst 60% van de werknemers werkt thuis.

Een opmerkelijke rekensom leert ons dat als nu 27% van de werknemers in Nederland thuis werkt en het onderwijs daar al 60% voor haar rekening neemt, dat nog maar 10,8% van alle medewerkers in de andere bedrijfstakken thuis werkt.

1 : 10 medewerkers werkt af en toe thuis.

Dat zou de kop moeten zijn geweest van de berichtgeving over thuiswerken. Een zeer laag cijfer gezien de (technologische) mogelijkheden van vandaag. En dan praten we al over het ‘nieuwe werken’, ‘werken 2.0’, en dergelijke. Is thuis werken dan de doelstelling? Of zouden we liever niet willen spreken over slimmer werken?

Door de inzet van technologische mogelijkheden, flexibiliteit, meewerkende directieleden en managers kunnen we de ambitie absoluut bijstellen. En dat zou de arbeidsproductiviteit en vooral het plezier in werken omhoog stuwen.

Een kwestie van nieuwsgierigheid en lef. Nieuwsgierig zijn naar de mogelijkheden om je werk vooral slimmer in te richten. En lef om de stap te zetten om het te doen.

Ben jij nieuwsgierig en heb jij lef? Wil jij slimmer werken?

Big Hug,
Jan