Onder andere in Nederland hebben wij met z’n allen steeds meer online profielen.
Ga maar na; Hyves heeft al 10 miljoen profielen, Facebook in Nederland ca. 2,2 miljoen, LinkedIn in Nederland ca. 2 miljoen, en er zijn ook nog zo’n 800.000 Twitter accounts. En tel daarbij ook nog maar eens op alle profielen op niche netwerken als KvK, Mindz, Ning en anderen.
De internet actievelingen hebben zelfs per persoon meerdere profielen
Maar heb je jezelf wel eens de vraag gesteld wat je wilt met deze profielen als je komt te overlijden. Weliswaar geen prettig onderwerp, maar onze digitale nalatenschap zullen we ook moeten regelen.
Ziggur.me (een onlangs gelanceerde dienst van Calanza en een goede relatie van mij) is in Nederland van start gegaan om juist dit te regelen, je online nalatenschap. Op een eenvoudige, doeltreffende wijze en de mogelijkheid dit notarieel vast te laten leggen.
Wat wil jij dat er gebeurt met je online profielen?
Changes always come unexpectedly to the general ‘public’. Whether it is within a company, a network, a circle of friends.
And on changes we have an opinion. We as readers, as users, as friends. And we are willing to share our view. In any way whatsoever. We want to be heard because we have an opinion on the subject.
Is it important that we have an opinion? If we have not taken the initiative to change. Would not have to appreciate that there are ‘leaders’ who are not afraid to change. Whether we agree or disagree with the change!
Veranderingen komen altijd onverwacht voor het grote ‘publiek’. Of dit nu is binnen een bedrijf, een netwerk, een vriendenkring.
En over veranderingen hebben wij een mening. Wij als lezers, of gebruikers, of vrienden. En deze mening steken we niet onder stoelen of banken. Graag zijn we bereid deze te delen. Op welke wijze dan ook. We willen gehoord worden want we hebben een menig over de verandering.
Is het wel van belang dat we een mening hebben? Als wij zelf niet het initiatief hebben genomen tot een verandering. Zouden we het niet moeten waarderen dat er ‘leiders’ zijn die niet bang zijn te veranderen. Of we het wel of niet eens zijn met de verandering!
In the ancient world, humanity has drawn random lines on our earth. These arbitrary lines we call borders. A country on each side. And each country has its own rules on how, we as humans, may cross that boundary.
In the new world of social media, there are no countries anymore. Tools like LinkedIn and Twittercounter have only cities and regions. Where we, as human and user, connect in our own ways.
Through social media boundaries are fading. Almost always beneficial.
Is this a harbinger of how distance is bridged? How people can get together? Are blurring boundaries the solution?
In de oude wereld heeft de mensheid willekeurige lijnen getrokken over onze aarde. Deze willekeurige lijnen noemen we grenzen. Met aan elke kant een land. En elk land heeft haar regels opgesteld over de wijze waarop wij als mens de grens mogen oversteken.
In de nieuwe wereld, die van social media, zijn er geen landen meer. Tools als LinkedIn en Twittercounter kenen alleen maar steden en regio’s. Waarbij wij als mens en gebruiker op onze eigen manier de verbinding mogen maken.
Door social media vervagen meer grenzen. Bijna altijd ten goede.
Is dit een voorbode over hoe afstand wordt overbrugd? Hoe mensen bij elkaar kunnen komen? Zijn vervagende grenzen de oplossing?
Langzamerhand zijn we zover dat als we een nieuw bedrijf, een nieuwe dienst of nieuw product willen lanceren we op voorhand de domeinnaam vastleggen. Op basis daarvan wordt een website gebouwd en zichtbaar gemaakt.
En gelukkig steeds meer met koppelingen naar diverse online of social media tools.
Maar nog veel te vaak vergeten we deze naam ook vast te leggen als Twitter account. Of als Facebook fanpage. Of als LinkedIn groep of bedrijf.
In de online communicatie van vandaag de dag is het noodzakelijk dat je ook dergelijke accounts op voorhand aanmaakt. Dan voorkomt onaangename verrassingen.
De “A-Frame” hug dankt zijn naam aan de vorm die de twee lichamen van de knuffelaars maken als je er van een afstandje naar kijkt.
Een “A-Frame” knuffel vindt plaats wanneer twee mensen op een bepaalde afstand van elkaar staan, hun hoofden naar elkaar buigen en hun armen om elkaars schouders slaan. De twee lichamen komen hierbij niet met elkaar in contact behalve de hoofden die op elkaars schouders leunen en de handen die zij op elkaars rug houden.
De “A-Frame” knuffel komt het meest voor bij mensen die elkaar nog maar net kennen of bij langere mensen die naar een kleiner persoon toebuigen om een knuffel te geven.
Als je knuffels geeft, is dit een van de meest voorkomende manieren van knuffelen die je van mensen krijgt die waarderen wat je doet.
Als mensen je een “A-Frame” knuffel geven, moet je waarschijnlijk lachen. Je zult denken “Deze persoon voelt zich niet geheel op zijn gemak om mij te knuffelen, maar hé, het is al leuk genoeg dat ze de moeite doen om het te proberen.” Je zult blij zijn dat de persoon die je zojuist geknuffeld hebt waarschijnlijk iets gedaan heeft waarvan die persoon dacht dat hij het nooit zou doen.
Een “A-Frame” knuffel is een soort openingsknuffel in een relatie tussen twee vreemden. Het is een prachtige manier om iemand beter te leren kennen zonder dat je in zijn persoonlijke comfort zone treedt. Het lijkt misschien een beetje vreemd, maar een knuffel is iets persoonlijks en ieders persoonlijke comfort zone is iets wat gerespecteerd moet worden.
Er is geen betere manier om het belang van knuffels te ondervinden dan zonder ze te moeten. Vooral diegenen die (langere tijd) zonder knuffels hebben moeten leven, weten hoe belangrijk het is om te delen.
In die momenten waarin je geen knuffels ontvangt, kan zelfs één knuffel genoeg zijn om je op te vrolijken.
De behoefte aan knuffelen verdwijnt niet naarmate we ouder worden, hoewel we minder bereidwillig lijken te zijn ze te geven. Onderzoek onder mensen van alle leeftijden heeft aangetoond dat knuffelen essentieel is voor het psychische en emotionele welbevinden van de mens.
Zonder knuffelen worden we verdrietig, trekken we ons terug en raken we depressief. Een knuffel biedt soelaas, veiligheid en geborgenheid. Een knuffel biedt ons een manier van sociaal contact, een algeheel gevoel van welbehagen en een gevoel van belangrijkheid en gevoel van eigenwaarde.
Het maakt niet uit wie je bent, waar je vandaan komt, waar je naar toe gaat of met wie je omgaat, je kunt altijd een knuffel vinden in de armen van iemand.
Sinds eind 2002, wat toevallig samenviel met mijn start als ‘ondernemer’ heb ik maar heel weinig vergaderingen hoeven bij te wonen, te organiseren en wat al meer. Daar heb ik bewust voor gekozen: vergaderen is aan mij niet besteed.
Onlangs toch weer in vergadering gezeten. En direct weer een bevestiging van mijn keuze.
Ik wil alleen aanwezig zijn in groepen als:
het een informatie bijeenkomst is
of een beslissings bijeenkomst
Beide zonder verplichte opkomst. Je weet dan exact wat ervan je verwacht wordt. Het is sneller, effectiever en vooral leuker. Het vergaderen is gelijk over en uit.
O ja, en als de groep groter is dan 6 personen (willekeurig) dan STAAND bijeenkomen.
Alle andere overleg vormen, meetings en wat vergaderend Nederland hier al niet bedenkt, heb ik met mijn vrienden en relaties. Bij voorkeur in de ‘open office’. (en wees een beetje creatief bij het invullen van ‘open office’)
Leiders brengen verandering, managers onderhouden de status quo.
Zelfbenoemde leiders en managers hebben veel weg van een ‘would be’ syndroom. Een manager wil graag een leider zijn die verandering brengt. En een zelfbenoemde leider houdt graag de controle.
De essentie van management (het vak dat een manager beoefend) is om een bekende ‘job’ gedaan te krijgen. En daarbij de beschikbare middelen effectief en efficient inzettten.
Leiden vergt beslist andere capaciteiten. Bijvoorbeeld kwetsbaarheid en lef. Een leider brengt iets in beweging en laat het daarna los. En de verandering is een feit.
En dat is het allergrootste verschil. Een leider gaat voor verandering, een manager voor de status quo.
Maar heb je jezelf wel eens de vraag gesteld wat je wilt met deze profielen als je komt te overlijden. Weliswaar geen prettig onderwerp, maar onze digitale nalatenschap zullen we ook moeten regelen.
Zonder knuffelen worden we verdrietig, trekken we ons terug en raken we depressief. Een knuffel biedt soelaas, veiligheid en geborgenheid. Een knuffel biedt ons een manier van sociaal contact, een algeheel gevoel van welbehagen en een gevoel van belangrijkheid en gevoel van eigenwaarde.
